از کجای دلتنگی ام

       باید نشست

                روی صخره ای بلند 

   آب را تماشا

     یا خودم که دائم

        می شکند  روی موج          

وحشت خورشید را  

         ببین  دارد حتا 

             زیر سایه خدا

                       زرد میشود

با این وجود

  عجیب نیست

    یک ماهی سیاه کوچک

             آنهم میان چند قطره  

             زنده بماند    

   وقتی هذیان چشم  مرا

            با نگاه بزرگ خود

                 دریا شنیده است