باور عشق

۱

لبان من

  آن گونه لرزيد

          بر گونه ات

كه دست بي اختيار

                شانه بركند

                    بياويزد گيسو

                          بر شانه ها

آن گونه

    كه بياميزد دوزبان 

               درخيس بوسه اي

وين گونه ريختن

        آميختنی نبود

آويختن شعله بود

       بر دار حلقه هاي دود!

 كشف خاكستري عجيب

          قبل از پيدايش آتش

كه شانه به شانه ی نفس

            که تاهنوزهم

     برگونه تو

            پاشيده مي شود

۲

به یک تنفس مصنوعی
یک بوسه عمیق
نیاز مبرم دارم
آهای ی ی ی …..
-کسی صدای مرا می شنود !؟
-کسی صدای…
-کسی…

میان جنگل –دامون –درختان دار-افراشته
خورشید ازتیغ شاخه ها
عبور پیدا نکرده
صدای من پیچیده بود

برشانه پروانه ای
لبان سرخ
یک بوسه عمیق
نفس های حوا-بی هوا-
برای زنده ماندن آدم
درهوا می دوید

حرف های دوستان شاعرم...

م.آرمان

مسعود ضرغامیان

سلام شاعر
هر دو کار را خوندم . فرم کاراول و زبان کار دوم را بهتر دیدم . به نظرم زبان هر چه به روز تر باشد مخاطب بهتربا آن ارتباط برقرار می کند هر چند با این کار هم ارتباط برقرا کردم اما زبان امروز من این زبان آرکائیک نیست و اینکه در کار دوم به عقیده من پاراگراف آخر خود شعری کامل است .یا حق

 

مجتبا یاوری

درود جهانگیر عزیز
بی تعارف شعر زیبایی بود
زبان قوی و رسایی داشت . مفاهیم زیبایی هم توی کار موج میزد
امروز یه شعر زبا خواندم
سپاس

 

شهرام معقول

سلام آقای دشتی زاده گرامی
شعر اول: شاعر با پیش درامدی عاشقانه با تصاویری گرم خواننده را می برد تا در بند انتهایی و آنجا نمی گویم که بسوزاند بل فراتر از آن به آتش بکشد آن هم آتشی پیش از کشف آتش و خاکسترش را به باد دهد همان که منصور حلاج گفته بود و همان که حافظ گفت "درد عشقی کشیده ام که مپرس" و ...دست مریزاد
و شعر دوم : شعرت را خواندم آدم و حوا را دیدم و حرکت شاعرانه شما را در به تصویر کشیدن نفس حوا که در بی هوایی نفس آدم در پرواز بود تا نجاتش دهد یک نفس مصنوعی و یک بوسه عمیق اما جدای از همه زیبایی یک کلمه این شعر مرا ، من جنگل نشین را از وادی شعر عبور داد و آن نبود جز "دامون" و یک لحظه در عالم خیال در عمق جنگل فرو رفتم و پژواک صدایم را در دامون شنیدم ... بگذریم رفیق دامون جای عجیبیست!

 

 مهدی آخرتی

سلام
زبان هر چند کلاسیک بود
ولی تلاشت را برای دست یافتن به فرم تحسین میکنم دوست من

 

 فرهود

دوست عزیز و گرامی
چه زیبا با این خط های دلداده
سطر به سطر... آمدم تا خنکای احساسی
که جان را چون حریر پرده ای می رقصاند
شعر زیبا و لذت بخشی بود
برشانه پروانه ای
لبان سرخ
یک بوسه عمیق
نفس های حوا-بی هوا-
برای زنده ماندن آدم
درهوا می دوید
بسیار بسیار زیبا ...
ممنون از دعوتتان
شاد بمانید و بهاری دوست عزیزم

 

 

 مهدی علیزاده

وقتی زیبایی فرم و معنا در هم آمیخته می شود مخاطب هم زیبا می شود!
بادرود و احترام جناب دشتی زاده گرامی

 

سرانی

با درود

شما باید آنقدر با متن خود درگیر باشید و بدانید که زبان را از این فخامت بکاهید و با آن ساده تر نه از نوع سهل انگارانه اش برخورد کنید : وین گونه .. آمیختنی و یا آویختن که بطور معمول در زبان روزمره کاربردی ندارد و بند آخر شعر اول هم اصلا ارتباط را از متن دور کرده .... شعر دوم که زبان برخورد منطقی تری دارد اما در پرداخت بعضی سطرها دچار مشکل است . اما پایان بندی شعر بهتر انجام شده و شعر در پایان قوت گرفته است .

 

نیوشا نوع خواه

 

جناب دشتی زاده
زیبا بود
شعر اول
روانی یک رود را تداعی می کرد
این تداعی
با اوج و فرود آواها نیز لمس می شود

سپاس از دعوتتان
با احترام

 

سیتکا

 

درود

چیزی که در زبان شعرتان بیشتر جلوه گری می کند , خواسته یا نا خواسته زبان رنگ و نقش است . شعر نخست روایتی به قدمت گذشته ای شیرین است که در لفافه ی زبان امروز ی عیان می شود سنگین ولی آرام.
شعر دوم نرم و لطیف است . گوشه های دلباختگی یک تراژدی را به نمایش می گذارد . به فراخور می تواند دلی را خرسند یا نگاهی را با اشک بیامیزد .

شعرتان زیبا بود

تا درودی دیگر

 

حسن سهولی

 

درود
شعر زیبایی بود که تناسب زبانی متفاوت با مفهومی که هم سویی عمودی و افقی اش را در ساختاری منسجم عرضه می کرد از این شعرت لذت بردم

 

سید میثم حسینی

 

سلام
امروز روز خوبی بود . چون در ابتدای روز شعری خواندم از جناب دشتی زاده که شاید یکی از دهه 60 یا 70 هایی باشد که این روز ها خیلی خبری از آنها نیست
شعر ایشان نوعی حرکت داشت که شاید خاص نوشتن خودشان باشد نه دهه یا زبانی که در ان مشغولند فرم شعر بسیار کامل و درست رعایت شده بود و من مهمترین ویژگی این شعر را در این میبینم که هیچ کدام از این دو شعر از تعدد تصاویر رنج نمیبرد و مخاطب به سادگی با خوانش اول خودش را در شعر احساس میکرد . شاعر در هیچ جا فرمان خاصی صادر نمیکند و تنها یک روایت ساده شعر را به پایان میبرد . و مهتر از همه این که جریان شعر در طول شعر جاری بود و هیچ خط اظافه ای نداشت .
لذت بردم واقعا لذت بردم درود

 

شهرام بیانی(ئاکو)

درود شاعر گرانقدر شاید در نقدهای دیگری گفته باشم که ... در کنار قواعد و اشاراتی که در خصوص سنجش بار روایی شعر منظور می دارند ارتباط اجتماعی و انسانی شاعر نیز با همه ی آنچه در پیرامون و هستی اوست ، و نیز دیگر اعتقادات و ایدئولوژی ارزشی مدنظر و ارزشمدار وی به طور خاص در ارتباط با برداشت نظری ، درونی ، شعورایی شاعر در تعامل است و مهم تر اینکه این هماهنگی و همسویی دوجانبه و مستقیم است که حمل گران نوشته و پیدایی اندیشه ی راوی (شاعر) می گردد. بدرود/ئاکو حافظ عظیمی سلام علیکم هر دو اثر شما را با دقت مطالعه کردم در هردو کار زبانی یک دست، حضور سطور پوششی و تصاویری که پیامد سطور پیش از خود هستند، همچنین تعیین طول اثر از سوی مقتضیات خود اثر نه به اصرار شاعر موجب گشته اند تا با دو اثر شسته رفته مواجه شویم با تشکر

سالها  گذشت، اما نمیگذارد از خاطربگذرد

                                    این  قاب آویخته زیر پلک

                                                                 مدام تکان

دختر مو فشان، هی به  چپ

     یک صندل چوبی  با دامن گل دار ، هی به راست

                  چپ راست ، راست چپ ...

                              نقاش  در رفت و آمد کاردک

                                              گوش خود از بيخ  می برد

تا نیمه شب

مصلوب دو ابرو ،روی بوم 

خورشید طلوع نکرده ، پشت تپه ها

                       زمين یکباره واژگون

                            می ریزد درکلاس درس ، صدای صندلی

بی اختیاردست ، چند طرح تازه میزند:

       نشسته لیلی میان بادیه، تن به اشتران

               خنجر وامق ، برتهیگاه عذرای بینوا

                 تیشه شیرین ، به ریشه فرها د بي ستون

                   جاری  شده جام الست ،آمیخته در عرق سگی   

برای  شام خسرو، شبديز قربانگاه برده اند

جهان استخوان در گلو کیش ومات

                                        با رخ سفيد

                                                 افتاده در خانه ی سیاه 

ابلیس  ریخته  تاس روی نرده های سیب

                                     هردو چهاروچهار

                                              زاغ مرا چوب میزده ست

نها ده کلاه  سکندر، بر سر فریبا یي

             که  چشم بسته، لبان مرامی جوید

                                که قابش آویخته زیر  پلک

                                                     به صد من ،زهرمار

 حرف های دوستان شاعرم:

جلیل قیصری

سلام... راوی از قاب یا تصویری می گویدکه با جان و روان و خاطرش درآمیخته است قاب -اویخته زیر پلک-قابی که در چشمانش قاب شده است در بند دوم تلمیح و تداعی و این همانی به همان قاب می رود و به راوی- نقاش که انگار ونگوگ در او حلول کرده است و...انگار زلزله ای در او رخ می دهد و دست ناخوداگاه طرح های تازه می ریزد و اسامی و اماکن و اسطوره ها و عشق و اصالت به دشمنی و تقابل و جدا سری می رود حال جهان بی عشق چه جهانی خواهد بود غیر از سیاهی و تباهی که ابلیس در ان تاس شعبده می ریزد بر نرده های سیب_سیب نماد عشق و شادابی و زندگی است-و...پایانه ای چند بُعدی که هم به ابلیس می رود و هم به قاب اویخته به زیر پلک ِبند اغازین شعر و درد لذت مندی که خاطر را رها نمی کند و پایانی که با ارجاع به اغاز در ذهن ادامه می یابد در شعری که ارتباط بندها و اسامی و اشیاءقدری خوانش ان را مشکل می کند امادارای اندیشگی و شاعرانگی عمیقی است . بر قرار باشید حسن سهولی یک تابلو و یک جهان روبرو از صدر تا ذیل ، همه و همه در همهمه برای رسیدن که عشق راهی طولانیست و از تابلویی ، عجب تابلویی کشیده شده با نور چشم و اعصاب تا عصاره ی هر چه را می دانی بچشی داستان های هزار بیش از هزار و یک شب ها !! لذت بردم شهرام معقول سلام آقای دشتی زاده گرامی شعر با قابی آویخته در زیر پلک شروع و با آن ختم می شود و در این میانه نقش روی قاب ،توسط شاعر روایت می شود در عشقی دگرگون شده که لیلی و وامق و ... در آن حکایتی دیگر دارند و جهان شاعر ما یا جهان جاری ما را ،ابلیس، زاغ سیاهش چوب می زند ، شعر در بستری تاریک روایت می شود و این سیاهی در عمق جان خواننده نفوذ می کند که شاید نقشی از تاریکی امروز جهان ما باشد، هر چند که ما هنوز دلخوش به کورسویش هستیم. پیروز باشید. حافظ عظیمی سلام علیکم شعری در مقابل من است که شاید در نگاه اول به واسطه ی نوع روایت خود موجب جذب مخاطب می گردد. شاعر از نظامی خاص و یا منطبق بر مسیری مشخص برای طرح موضوعیت بهره نمی برد و همین امر موجب می گردد تا حدس های مخاطب با مانع روبرو گردد. در این بین تصویر سازی های مختلف نیز گاه به این موضوع دامن زده و استواری اثر را ارتقا می بخشند گاهی نیز تنها در خدمت روایت بوده و زیر پرچم آن پنهان می گردند. میثم خورانی سلام حس مي كنم وقتي شروع به نوشتن شعر كرده ايد قلمو را برداشته ايد نه خودكاررا.وقتي شعر را مي خواني و خواندنش را گوش مي دهي انگار نقاشي دارد درمورد نقشي كه بربوم زده است حرف مي زند.نقاشي زيبايي نوشته اي بدورد پروانه دلاور نقاشی فوق العاده بود وشعر سنگین از بار اسطوره وعشق وعاطفه خیلی هوشمندانه خرد مخاطب را به بازی می گیرد. اجزای ساختاری شعر چفت وبست خوبی دارند و دلمشغولی شاعر با عناصر باستانی و چشم زیبابین حتی با گوش بریده ی نقاشی از دیگر سوی جهان نجواهای قومی را تکرار میکند. آرکی تایپ معشوق ازلی هم جای جای شعر جلوه می کند که می شد جز روایتی ساده شعر را به ناکجاهای زیباتری برساند. پیروز باشید.

هيچ صدايت در نمي آيد

   خيالت آزاد/به هيبت پرنده بال مي زند

                                                روي شهر                                                                   

دانه دانه غبار مي چيند از كوچه ها

       مي اندازد /هاي نفس برشيشه كدر

                   چو ب درآستین خواب خرگوشی

آويخته پرده ضخيم/درست  روبروي  پنجره

                      به بلندي یک سال نوری خدا

اما باور نكرده هنوز /مردمان  زمین

که چشمان زن

جمع كرده شهاب آسماني را

                                   ميان پرچين مردمك 

جرمي دهد /سرخ  ناخن جنون

    می ریزد تاروپود /بر اندام لیلی اش

      پوشیده عریان /آمیخته در خانه ی نمور

ساز ميزند/ انگشت بررديف دكمه ها

 مي لغزد از چاک  تنگ پیرهن

                  برجسته سینه ي بزرگ

                                       با نوک قهوه ای

       یک ماهی سفيد /چسبیده دردهان رود

نشسته روی هلال ماه

 براي خودش تاب

کودک دنیا نیامده هم شیر می خورد

پیرهن چاک وغزل خوان- وصراحی دردست

هيچ صدايش در نمي آيد

تنها  می خندد /می رقصد ومی خواند:

        این  گنجشک عجیب  شبيه آدم است

                مبادا جیک  خيال  مرا کسی

                                           از دور بشنود

حرف های دوستان شاعرم

حافظ عظیمی:

سلام علیکم

اثر شما را بادقت مطالعه کردم
نکته ای که در این اثر به شدت به چشم می خورد توجه شاعر به وجه موسقیایی زبان است . گویی اینکه در سراسر اثر با وسواس خاصی واژگان و چینش آن ها تحت نظر داشته تا آنطور که باید حضور یابند. این امر از آن حیث که در این روزگار این بعد شعری چندان مورد توجه قرار نمی گیرد و شاعران بیشتر به فکر سطر پردازی هستند امری ست میمون.
با تشکر   

  شهرام بیانی(ئاکو)

اما این شعر قوی و خوش ساخت است. گره افکنی های موسیقایی و تصویری ، اشاره ها و استفاه های به جا از ضرب المثل ها که به زبان شعرت قدرت می دهد تا من مخاطب حریصانه لایه لایه شعرت را در ذهن ام وا کنم تا ببینم که یک زن چگونه از چاک چاک سینه اش بوی شیر می خیزد برای قد کشیدن رویاهای مادرانه ...
اجازه بده من سین کشیده ی هیسسسسسسسسسس جناب همه خانی عزیز را در ذهن و زبان قلم ام ادامه دهم. مبادا جیک جیک خیال مرا کسی / از دور بشنود  

 مهدی علیزاده

نخل:

حسن آذری

میثم خورانی :

سلام

شعر روان و زیبا خواندم تصاویر بسیار عالی در شعر دیده می شود اما گاهی توضیح لذت اندیشیدن به این تصاویررا گرفته است.
پایان بندی را بسیار دوست داشتم.

زنده باشی شاعر

بدرود

به خودم قول  مي دهم

        طور ديگر بشوم

               شبيه  نيزار پشت خانه مان  

                                    - وقتي نمي دانستم

       - چرايكمرتبه  آتش گرفت

رنگ خرمن كوب پدر

    بريوغ اسب  پير                                       

               كه چشم بسته       

                     به دور كودكي ام            

                                  پيچ خورده بود  

خيال قايق

     در تنه  بلوط

           با مو ج هاي نرم

                     بر گونه زنان

                                  بلورمي شدند

يا رد  دختران

        ميان  برف           

             كه خون و شكاررا

                      تا دهانه غار

                                 پياده

                                     سواركرده اند

بايد باخودم حرف ميزدم

        با ديوار ي كه هرشب

                              به سرم

                                  كوبيده ميشود

توي اتاق بدوم 

      توي انگشتان يخ زده    

               توي قصه دمنه

                                 هزار و يك شب

شانه ها  بلرزد

          تكان بخورد

بايد...

             (ببخشيد گريه مجال نمي دهد)    

تو كشوي ميز ميگردم

           چيزي پيدانميكنم         

كمي

        جنون و شهوت

                      لاي  عرياني  كاغذ

                                        پاشيده ميشود          

مرگ  ، هرکجا

        روی شاخه ، برگ ، پرواز، پرنده ، آواز

                   روی شانه آدم ، زن ، مرد               

                                      جوان ،پیر ،  کودک

روی دانه های برف ،سفید ،سیاه ،سرخ

    روی پائیز،کتاب ،سماور، تگرگ ، زمستان

روی این همه نقطه..................................

                                                  می آید

      روی بخار،آتش ، گنجشک ، گلوله ، باران

                                                   میریزد

                                                        می نشیند

                 روی پیشانی ،

روی خال های سبز................................

                       انگشتان تو

                              از سرماعرق کرده است

لیوان چای را برمی دارم

به نقطه ای از سقف خیره می شوی

           مرگ به آسانی از گلویت ...

                             از گلویم پائین نمی رود

             برای تمامی زندگی

                         دیگر مرگ

                                       برای من

                                             مرده است